Na portrecie czułam się spełniona i wysłuchana. Miejsce, do którego zaprasza Przemek, jest jak odosobnienie w samym centrum miasta. Na zewnątrz zgiełk, mnóstwo świateł, turystów, tętno Warszawy. W środku spotkanie z samym sobą.

To spotkanie jest też w innym ważnym momencie mojego życia, widocznego przejścia z młodości do dojrzałości. Choć czuję, że w sercu nadal jestem tą samą istotą, moja zewnętrzna powłoka starzeje się, tracąc jędrność. Pojawia się myśl, że wielu rzeczy, odkładanych na później mogę nie zdążyć już zrealizować. Dobrze to przeprocesować, stanąć ze sobą w prawdzie.

Mój udział w portrecie autentycznym jest codzienną, nieustającą pracą nad sobą, zderzeniem się z inną perspektywą partnera. W rozmowie pojawia się spokój i wielka akceptacja wypracowana przez lata sporów i wątpliwości, czy moja prawda jest zasadna? Czy warto za nią ginąć? Pojawiam się w roli obserwatora swoich myśli i przekonań.